Dyqani që ushqen një familje

You are here

  • 22-12-21 |

Dyqani që ushqen një familje

Në një nga lagjet e vjetra të Korçës banon familja e Mirelës dhe Fatosit. Që në takimin e parë me Mirelën kupton që është një grua shumë fisnike dhe e palodhur. Ajo sapo ka mbushur 46- vjeçe, është nënë e tre fëmijëve dhe gjyshe e dy mbesave. Për shumë vite me radhë Mirela dhe Fatosi kanë pasur në pronësi një dyqan të vogël pranë shtëpisë ku shisnin produkte ushqimore. Por në vitin 2015 të nxitur nga vala e madhe e emigrimit në vend, ata vendosën të mbyllnin dyqanin dhe të merrnin rrugën e emigracionit për në Gjermani. U nisën të gjithë familjarisht, së bashku me dy djemtë e tyre binjakë Klisman dhe Hermes, në atë kohë 18 -vjeç.

Pas mbërritjes në Gjermani familja vendoset në një kamp dhe bëjnë aplikimin për azil. Në Gjermani qëndruan për tre vite dhe gjatë kësaj kohe u zhvendosën në tre kampe në tre qytete të ndryshme, por në vitin 2018 kërkesa e tyre për azil refuzohet dhe të gjithë familjarisht detyrohen të kthehen në Shqipëri. Pas mbërritjes nga Gjermania, problemet ekonomike me të cilat ju duhej të përballeshin ishin shumë të mëdha dhe procesi i riintegrimit tejet i vështirë. Kështu, një vit më vonë, ata tentojnë sërish emigracionin, këtë herë drejt Turqisë. Në Turqi qëndrojnë për një vit dhe pasi nuk arritën të sigurojnë leje pune të rregullta, vendosin të rikthehen përfundimisht në Shqipëri dhe të rindërtojnë jetën e tyre në qytetin e Korçës. Gjatë muajve të parë pas rikthimit, i vetmi burim të ardhurash për të gjithë familjen ishte ndihma ekonomike që merrnin nga bashkia.

Përgjatë tre viteve të qëndrimit të familjes në Gjermani, një histori dashurie kishte lindur mes djalit Hermes dhe një vajze gjermane. Kjo histori vazhdoi të mbetej po aq e fortë edhe pas rikthimit të Hermesit në Shqipëri, saqë vajza merr vendimin që të vijë të jetojë me të dashurin e saj në Shqipëri. Të rinjtë martohen dhe sjellin në jetë vajzën e tyre, Felisian. Pas disa vitesh bashkëjetesë, duket se jetesa në Shqipëri dhe përshtatja me kushtet ekonomike të familjes ishte e vështirë për nënën e re dhe ajo largohet drejt Gjermanisë duke ndërprerë çdo komunikim me familjen e bashkëshortit. Në Shqipëri la edhe vajzën e saj të mitur Felisian. Në këto kushte, Mirela u gjend përballë një sfide të re, të kujdesej dhe të rriste mbesën e saj të vogël e cila nuk e kishte më nënën e saj pranë.

Problemet ekonomike të familjes vitin e parë pas rikthimit ishin tejet të mëdha. Tentativat e njepasnjëshme për të hapur edhe njëherë dyqanin që kishin përpara emigrimit rezultuan të dështuara ndërkohë që asnjë nga anëtarët e tjerë të familjes nuk po arrinte të gjente një punë të qëndrueshme. Në këtë kohë kur vazhdimisht e gjithë familja po kërkonin një rrugëdalje nga kjo situatë, njihen me projektin RE-IN-VEST. Mbështetja e parë që familja mori nëpërmjet këtij projekti ishin paketat ushqimore dhe higjienike dhe disa muaj më vonë përfituan një fond nëpërmjet të cilit furnizuan edhe njëherë me produkte dyqanin e tyre, I cili prej pesë vitesh qëndronte i mbyllur. “Ditën që po furnizonim dyqanin me produkte dhe po përgatiteshim ta hapnim sërish kam qarë. Më dukej aq e pabesueshme sa mendoja se isha në ëndërr. Ky dyqani jonë i vogël nuk të bën të pasur, por familjen tonë e mban me bukë,” – tregon e emocionuar Mirela. Pas rihapjes të dyqanit filluan t’ju rikthehen një nga një edhe klientët e tyre të vjetër dhe dalëngadalë gjithçka po normalizohej. Në pjesën më të madhe të kohës, në dyqan qëndrojnë të dy bashkëshortët. Mirela largohet vetëm disa orë në ditë, kur dërgon dhe merr në kopësht mbesën e saj të vogël Felisian. “Ndonjëherë e harroj që e kam mbesë dhe më duket sikur e kam vajzën time, megjithëse përpiqem që vazhdimisht t’i tregoj për nënën e saj biologjike,” – thotë Mirela. “E kam rritur që të vogël dhe i vetmi shqetësim që kam tani, është që asaj të mos i mungojë asgjë materiale dhe as dashuria e familjes.”

Para disa muajsh, me synimin për t’i fuqizuar ekonomikisht dhe për të tejkaluar përfundimisht gjithë situatën e vështirë ekonomike më të cilën u përballën jo shumë kohë më parë, familja e Mirelës përfitoi një tjetër grant nga faza e dytë e projektit. Me këtë grant ata blenë sërish produkte ushqimore për dyqanin. Kjo ishte një ndihmë e madhe për të gjithë familjen e cila është shtuar vitin e fundit pas martesës së dy djemve dhe ardhjes në jetë të mbesës së dytë. “Ne u përpoqën që ta rihapnim vetë dyqanin pas kthimit nga emigracioni, por ishte shumë e vështirë. Ndihma që na dha ky projekt është shumë e madhe dhe jemi mirënjohës që u stabilizuam edhe njëherë në vendin tone,” - shprehet Mirela. Pasi i kanë provuar të gjitha sfidat dhe vështirësitë që ka emigracioni, ata thonë se nuk kanë në plan që ta marrin edhe njëherë tjetër atë rrugë.

Projekti RE-IN-VEST  financohet nga Qeveria Gjermane dhe implementohet nga GIZ Albania . Ky projekt synon të mbështesë #amiljet  e rikthyera nga emigracioni në 10 bashki të Shqipërisë  në procesin e rimëkëmbjes së tyre socio-ekonomike.

Tungjatjeta.al

 
Emanueli, 4 vjeç
Shqipëri

Vuan nga Sindroma WEST (Encefalopati Epileptogjene). Me 400 lekë në muaj, ai do të mësojë të qëndrojë ulur

Ana, 15 vjeçe
Shqipëri

Diagnostikuar me Paralizë Cerebrale. Nuk mund te ecë dhe të flasë. Me 400 lekë në muaj do të marrë ndihmë te specializuar!

Irena, 10 vjeçe
Shqipëri

Vuan nga autizmi. Ka nevojë për trajtim të specializuar.

Sara, 6 vjeçe
Shqipëri

Sara vuan nga Paraliza Cerebrle
​Me 400 lekë në muaj ajo do të marrë fizioterapi dhe do të ndiejë më pak dhimbje trupi.

Juliani, 12 vjeç
Librazhd

Ai ka probleme me shikimin.
"Me 400 lekë në muaj, unë do të mund të shikoj më mirë".

Elvani, 8 vjeç
Librazhd

Diagnostikuar me autizëm. Me 400 lekë në muaj, do të bëhet e mundur të marrë shërbimet e nevojshme mjekësore!

Altin, 3 vjeç
Shqipëri

Altini e takojmë në oborrin e shtëpisë… Në muajin Shkurt ai bën 3 vjeç… Ka një buzëqeshje të ëmbël dhe kur qesh sytë e tij të mëdhej i nd

Gabriela, 15 vjeçe
Shqipëri

Vuan nga çrregullimet e spektrit të autizmit.
“Me 400 lekë në muaj, unë do të mundem të mësoj gërmat e alfabetit".

Marigleni, 9-vjeç
Shqipëri

Vuan nga autizmi. Ka nevojë për seanca logopedie.

Alesia, 9 vjeçe
Shqipëri

Vuan nga Spina bifida/Paraplegji.
"Me 400 lekë në muaj, unë do të mundem të shkoj në shkollë me makinë."

Emiljano, 2 vjeç
Shqipëri

Vuan nga Paraliza Cerebrale. Me 400 lekë në muaj, ai do të mund të ecë.

Leonora, 16 vjeçe
Shqipëri

Vuan nga Epilepsi e gjeneralizuar. Ka nevojë për seanca logopedie.

Oligerta, 14 vjeçe
Shqipëri

Diagnostikuar me Paralizë Cerebrale. Ajo nuk flet, nuk reagon ndaj asgjëje, nuk lëviz asnjë gjymtyrë.

Bruna, 7 vjeçe
Shqipëri

 Diagnostikuar me çrregullime të spektrit të autizmit.

Soni, 11 vjeç
Shqipëri

Selma, 4 vjeçe
Shqipëri

Vuan nga Spina bifida/Paraplegji.
Me 400 leke në muaj ajo do të fillojë të lëvizë dhe të artikulojë fjalët e para.

 

Klajdi, 11 vjeç
Shqipëri

I diagnostifikuar me Paralizë Cerebrale/Paraplegji.  Me 400 lekë në muaj do mund të marrë seanca fizioterapie për të përmirësuar lëvizjet

Arjani, 15 vjeç
Shqipëri

Vuan nga autizmi fëminor. Ka nevojë për shërbime logopodie.

Jasmina, 7 vjeçe
Shqipëri

Vuan nga Sindroma Rett, një sëmundje e rrallë gjenetike që e bën të sëmurin të humbasë të folurën, oreksin, përdorimin e duarve dhe shumë

Fjorida, 11 vjeçe
Librazhd

Vuan nga ischemia cerebrale e avancuar.
Me 400 lekë në muaj ajo do të mund fillojë të flasë më qartë.

Ardiani, 8 vjeç
Shqipëri

Vuan nga autizmi. Me 400 lekë në muaj do të mund të ndjekë një plan individual zhillimi, me ekip të specializuar!

Donaldi, 10 vjeç
Shqipëri

Arta, 7 vjeçe
Shqipëri

Vuan nga paraliza cerebrale. Nuk mund të qëndrojë në këmbë për nje kohë të gjatë.

Twitter Feed

 

Facebook Feed

 

Jetë në plotësi për çdo fëmijë

Ne punojmë në mbi 

179

komunitete

8

zona të Shqipërisë
përmes programeve

19

Bashki
përmes programeve dhe projekteve

me mbi 60,000

fëmijë

Ne punojmë në

2

Komuna

22

Komunitete

Na Kontaktoni

Shqipëri
  • Rruga “Skënderbej”, Ndërtesa Gurten,
    Kati 2, Tirana, Albania
  • Email: tirana@wvi.org
Kosovë
  • Rruga "Lorenc Antoni|, Nr.38, 10000 Prishtinë, Kosovë
  • Tel: +381 (0)38 221 812

Na Ndiqni